Bazen içimizde tek bir duygu, tek bir korku o kadar baskın oluyor ki diğer yanlarımızı gölgede bırakıyor. Ya o yoğun renkle var olmayı seçiyoruz ya da onu bastırırken kendimizi eksiltiyoruz. Peki ya tüm renklerimizi yitirirsek? “Şartlanan Hayata İthafen”

“Seni sevmek, hayatımda verdiğim en güzel karar. Adını her andığımda içimde bir yer yumuşuyor hâlâ çünkü sen benim için sadece bir “insan” değildin; huzurdun, heyecandın, kalbimin en temiz yeriydin. Güzel gözlüm, attığın bir “anlık” fotoğrafla oturduğum yerden kalkıp içimi içime sığdıramaz hale gelebiliyorum ve bu benim ASLA kontrolümde olan bir şey değil. Ne kadar ilginç […]